در وقت سحر نظر بکن سوی خدا غمگین دل خود نکن خدا داری تو
با بندگیت به استان الله درد دل خود کنی چها داری تو
دریای دلت بشوی از بحر گناه صد بار بکن توبه صفا داری تو
آن کس که کند درد دلت گوش خداست آنوقت بدانی که خدا داری تو
وقتی که دلت شاد شودچون مهتاب بینی که چه نوری به لقا داری تو
از ازل بودم و باشم در میان انجمن خوشه چین هر ستاره در تب بی هو شیم
غرش طوفان به پا شد در زوایای خیال این همه آزادگی دارم ولی میپوشیم
روح پاک شبنمم بر روی پرچم های تو خود ستایی تا بکی تا چند خواهی نوشیم
ز باز تاب گل عاشق شقایقها بنفشه خود بنماید به استانه جام
به نام عشق بخوانیم ترانه مجنون که تا قیام بماند به این نشان و نام
ز دور دست نوائی رسد به گوش ز سروش چنین نمانده جهان با زمان بشو هم گام
ای شب عاشق کش و وصل و تب آشفتگی ای سکوت ماه و پروین بر دل عاشق بمان
ظلمتی اما بتابانی تو نور ماه را آبی عشق است ریزی در دل این بی نشان
مهر ورزی مینهی مهرت به جان خسته ام با غرورت سیم وش اسرار را ریزی به جان
خواب را بر من نمایانی و بی هوشم کنی پلکهایم مینوازی جان بری در کهکشان
در کف دستان عطر اگین تو نور خداست ای شب بی هم زبان تا کی کنی بازی نهان
قصه عشق و محبت را بخوان از دل پر درد من در یادها
وحدت و تنهائیم در دست توست ترک عالم کرده ام در ژرفها
من که سر شارم ز نومیدی و یاس این بد اندیشی بود بس بی بها
صد هزاران درد بر جانم بود در گذار خاطرات تلخ ما
روح اندیشه بود در جان من در سکوت است شاد کامیهای ما
محبوبه شب معطر است از گل عشق رویای شب و جمال شب باشد عشق
هر کس که ببینم بپوید ره عشق مخلص بشوم چو بر سرش دارد عشق
از عشق حکایتی بود ان هم عشق بر اول و آخر زمان حک شده عشق
سر ازلی شده نهان در دل عشق سر جمله و انتها خدا باشد عشق
قدر معنی را بدان سر ده سرود عشق حق صبحگاهان در فضای باز سرو ناز باش
از خشونت بیمناکم ساز گاری کن به من چهچهه بلبل نوای نی ببین بیدار باش
در حقیقت عشق گل باشد کمال عاشقی تندر و رنگین کمان بین شاهد افکار باش
خواستگاه شادمانی مبدا آسایش است مایه آسودگی باش و ز خود انباز باش
چو ابر تیره ببارید و آسمان غرید به روی ماه تو بارید خارج از ژرفا
ز اشتیاق نمادی نداد کس خبرم تو در نماد حیاتی و شعله ا ی ز وفا
تو چون کبوتر نامه رسان هر روزی تمام خاطره ام کن حواله سوی خدا
ز هر جرقه پیام تو هم صدایی بود تو باورم بنمودی فسوس دیر چرا
در ازل شد نوشته در جانم که شوم عاشقت به شک و گمان
ایده ات نا سپاسی است و غرور کم بکن این غرور نکن حرمان
زهر ریزی به جان من هر دم هم دل و دیده ام بیا و بمان
من شکایت برم به پیش خدا آ فت جان شدی و روح و روان
محو سوزان لحظه های توام تو مرادی منم مرید بدان
تو هم چو شمع بسوز و بلرز در دل طوفان نشو تو همره نامردمان یگیر دستی
به دور باش ز آلام این جهان یکدم نمای خو به خدا و رها شو ا ز پستی
بیا و دل به خدایت سپار و صنع و زمان بخوان به رسم طریقت ترانه هستی
بر سجده گه عشق چو سر بگذارم از آتش نمرود نترسم دل خوش
گر مژده ای از سحر به من برخوانند در گوش دلم هست همیشه مفروش
باعشق و ثناو مدح محبوب خوشم در تیت عاشقی و دلداری کوش
گر نیت خود پاک کند زهد فروش خاموش به لب ماند و گوشش به سروش
شورشراب عشق حق مست کند مرا بدان جامه کهنه بر تنم لیک مرا گدا نخوان
دلق گدائیم بود قلب پر از صفای من خرقه پر از ریا بود با من بی ریا بمان
دولت عشق پا گرفت با سر افتخا ر فقر جامه خود نمیدهم به هیچ نام و هیچ نشان
شمع روشن بنمودم عود را سوزاندم یاس پرپر بنمودم چون ندادم سودی
اشک شمع و بوی عود پخش بشد توی هوا بلبلی عاشق گفتا با نوا و سوزی
گل زیبای مرا از چه نمودی پرپر من به او عاشقم و تو از چه رو میسوزی
گفتمش بلبلکم من به تو دارم شبهی گل من با گل تو فرق ندارد روزی
چون که در گل نبود وفا نجوی عشقش را پر پر ش کردم چون نبرده ازعشق بویی
عجب دارم اگر صورت پذیرد این نیاز من اگر گردد نصیب این موهبت باشد فقط رویا
یبا بی گفتگو بهر خدا کن بر دلم لطفی به مویت میخورم سوگند نگویم با کسی جانا
امید عاطفت دارم به هر قیمت خریدارم اگر کفران نعمت سر زد از من عفو کن بر ما
چنان بویی شنیدم از سر زلف کمند تو همیشه در مشامم هست ای محبوب بی همتا
میزنم هر زمان نوائی خوش که کجائی تو ای گل اندامم
گرم از باده نسیم سحر عطر گل در میان طوفانم
در میان مه و نوای غریو از دل ابر ریزد در جانم
موج دریا و ریزش ساحل این چه جائیست بهشت عدنانم
در هوای خوش بهارم من کو کجائی گلم نمیدانم
گر بهشتی بود بروی زمین آن سرای تو هست جانانم
میشود باز بیائی به سحر شامه از عطر تو گردد مثمر
نام زیبای تو باشد به زبان میخورم از غم تو خون جگر
شب یلدای دگر شد بارم نبود هیچ کسی چون تو پدر
منم آن دختر ناز نازی تو نمیخوای بگیری از من تو خبر
خاطرات تو بود در دفتر هر زمان یاد کنم از تو پدر
با گل رز کنم شکوه ز تو از چه رو رفته ای از بر تو دگر
میخورم صد گل افسوس که حیف هم چو گلبرگ گل سرخ شدی تو پرپر
در تک غزل سرود حق می نالم عاشق به خدای خویش در هر حالم
در میکده و دیر به فضلش بالم در مسلک درویش چو خوش می نالم
در عرصه بزم شاهد اِکمالم در سایه شب ز عشق مالا مالم
با جوهر مهر او بود اقبالم مقبول اگر شوم بود اجلالم
چون داخل علم حق شدم می بالم طالب به جمالم و ندانم حالم
اگر گردم فدای تو شوی ایا نوای من ز حد بگذشته این حسرت بیا یکدم دعایم کن
گل ابریشم چینی نکن دیگر به من بازی صدایم کن صدایم کن کمی عشقت نثارم کن
ز حد بیرون شده این بیوفایی در توانم نیست بیا و با من بیدل بساز کاری برایم کن
کنون دانم به یادم افتی و دیگر نمی بینی نشانی و پیامی را ز من فکری به حالت کن
با همه سوز و ساز دل واله و خون جگر شدم چاره شدی به درد من مرهم زخم من شدی
راه دلم به سوی تو راه دلت کجا بود گوی به من کجاستی این همه بی ثمر شدی
رهرو عشق بی ثمر در دل هر کوه و کتل کجاستی کجاستی مسافر سفر شدی
نه ز دلم برون روی نه تو بسازی به دلم آه از این تلاش من حیف خیال من شدی
گر کسی بی غم بود باشد سه خصلت در برش یا به مستی رو کند یا خواب یا عقلش نبود
صد حکایت دارد از رنج و غم فرزانگان این جهان با این بزرگی حاصلش جز غم نبود
چون ندارد این جهان بنیاد انسان باش و مرد بار مردی را بکش ای کاش نامردی نبود
با توجه به اینکه فراغتی حاصل شد تا بتوانم سروده ای و گویشی از خاطرات کهنه دور و نزدیک .ناملایمات و عمر کوتاه جوانی و آلام بیش و کم. شادیها و عاطفه ها را بدین وسیله و به صورت مجموعه اثاری در اوردم و تقدیم به کسانی که دوست دارند این اشعار را بخوانند در ضمن این اشعار دارای مجوز چاپ از وزارت ارشاد و فرهنگ اسلامی کرمان می باشد و به نام شاعره ثبت است و در حال چاپ می باشد.ف-ب.راحیل با تقدیم خالصانه کل محبت فاطمه