عاشق    روزهای    بارانم       ژاله ام     در   کنار    یارانم

میزنم  هر  زمان نوائی خوش    که کجائی تو ای گل اندامم

گرم  از  باده  نسیم  سحر       عطر  گل  در  میان  طوفانم

در  میان  مه  و  نوای  غریو        از  دل  ابر   ریزد در جانم

موج  دریا  و ریزش  ساحل        این  چه  جائیست  بهشت عدنانم

در  هوای خوش  بهارم  من       کو  کجائی  گلم   نمیدانم

گر  بهشتی  بود  بروی  زمین      آن  سرای  تو  هست  جانانم