با عطر  نماز  صبحگاهان  مدهوش        با بندگیش    میرود از جانم  هوش

بر سجده گه عشق چو سر بگذارم      از آتش   نمرود  نترسم    دل خوش

گر مژده ای از سحر به من برخوانند      در گوش دلم هست همیشه مفروش

باعشق و ثناو مدح محبوب خوشم       در تیت    عاشقی و   دلداری   کوش

گر نیت خود پاک کند زهد فروش        خاموش به لب ماند و گوشش به سروش

 

شورشراب عشق حق  مست کند مرا بدان    جامه کهنه  بر تنم لیک مرا  گدا نخوان

دلق گدائیم  بود قلب پر    از صفای   من       خرقه پر از ریا  بود با من   بی ریا  بمان

دولت عشق پا گرفت با سر افتخا ر فقر        جامه خود نمیدهم به هیچ نام و هیچ نشان