تو در   نماد  حیاتی و   من به   روز فنا       تو  کودکی  که  خم  پنجره  نشسته  خفا

چو  ابر  تیره  ببارید  و    آسمان  غرید        به  روی    ماه  تو    بارید  خارج    از  ژرفا

ز  اشتیاق  نمادی  نداد  کس  خبرم         تو  در  نماد  حیاتی  و  شعله ا ی  ز   وفا

تو  چون  کبوتر  نامه  رسان  هر روزی         تمام     خاطره ام  کن حواله سوی   خدا 

ز  هر  جرقه  پیام  تو  هم  صدایی بود        تو  باورم  بنمودی    فسوس    دیر    چرا