تو ای جانان من هستی قرارم       چنان  غرقم خبر از خود  ندارم

برای  دیده ام  پیمان   گذارم          که دیگر ننگرد بر کس خدایم

دل من قیل و قال عشق دارد       روم   صحرا دلم را   جا  گذ ارم

به صحرای جنون  آواره ام من        به دشت   سبز تو پا   میگذارم