افسانه دل

دادگاه   بی پناهان    داور عالم بو د      لیک داد استان  وجدان عرض   حالی بیصدا

موکب عشق است خرامان میرود آرام و شاد   فوج فوج  بال تو کاها   صدایش در ورا

راه فرش است از گل سرخ و دل مجنون بید    اجر بی پاداش دارد عشقهای بی بها

مزرع رویای من افسانه حزن است و اندوه    ای زمان تا کی بگویی کن صبوری بی بها

تا بکی تنهای تنها تا به کی این قصه ها      این حکایت های بی حاصل غم بی انتها

پرس پرسان تا بکی اسرار ناپیدای خویش     ژرف و ژرفای وجودم   را بجستم سالها

زندگی خشک است هم چون خاک یک گلدان تشنه    از چه ترسانی مرا ای زندگی از خارها

من گنه کارم  گناه عشق   باشد گردنم         ای خدای   عاشقان بنویس   مرا در یادها