افسانه دل

روی خود بنمای و   جانم   را   بگیر             قید    تسلیمم   توئی    همراه    من  

من چه دارم  که   فدای   تو   کنم             قطره    اشکم    ببین   حرمان     من

کودکی    را   تا   جوانی   برده ام             در    جوانی   رنج    پیری    خورده ام

در تلا طم   غرق   اوهام   تو   من              قعر    ظلمانی   و   افکار   تو     من

هی به خود گفتم خدایا  چیستی               تو کجا هستی چه   جائی   زیستی

تا نشسته برف   پیری   بر   سرم               فصل  پائیزم   توئی   هم  ساز   من

رحم کن بر من نمایان   روی   خود               بر من غم    دیده    و   رنجور   خود

عشق را با عشق کن تو   امتحان               خش خش شاخه ببین در جان من 

بنده ات را کن نوازش خوش مرام                  ای چراغ   دیده    رخشان     من