در این طالاب    مهتابی    و    دستان   اهورائی        بخوانم    من   ز   سوز    دل    غزلهای     مسیحائی

چه گویم من چه جویم من ز احوال   دل    خسته         عزای  قلب   بشکسته   و    این   یاران   هر   راهی

وداع   اخرین   روز   جدائی   هست   در    یادم           مقدس تر   ز  رو ح   عشق    بود    معجون    زیبائی

برای     رستن    یک   دانه.   رنج    برزگر    باید           که اسرار    دل عاشق    بود     رمزش     شکیبائی

چه حزن انگیز چه روح افزا دل بی هم زبان باشد           که حد فاصل بیداری شب باشد و   کابوس    تنهائی

ز نثر زندگی     شعری   سرودم   تا   بخواند  یار           به پیوند شفیق نا خدا و عشق و ان شبهای رویائی