سوکند که زندگی    بغایت   فانی   است          انسان چو حبابی است به حسنی باقیست

آن کس   که   به   زیبایی   خود    میبالد           از خویش  فراموش   و   در   ویرانی   است

در پیکر و حسن خویش پنهان شده است           لبهای شکفته چون شقایق   واهی   است

در    بحر   طراوت   جوانی   غرق   است           در   حکمت   پیران   بنگر   بحرانی     است

بر شاخه قد و شب مو   مسرور    است            در سایه خویش محو و دل   بارانی    است

از پیکر خویش بنائی   از   حسن    بساز            زیبایی   عابدان   همیشه    باقی    است