دست از دلم برداشتم خود را رها کردم به خویش        از خویشتن گشتم خجل بیهوده و روحی پریش 

................................................................................................................................

روزی که سرشتند وجودم  در خویش          غم نامه سرنوشت شوم  و دل ریش

خواندند که  در دو روز  عمرت به نظر            باید  بخوری غصه   و غم ای درویش

نظاره گر   عشقی     و محبوس ابد            باید که مجازات شوی  با کم و بیش

ذل خون شوی افسرده شوی نیست شوی    در ظلمت   عمر خون   جگری داری پیش

گفتم که   نخواهم   بخورم خون جگر         گفتند که اقتضای حکمت است این همه نیش