جان به لب امد و  جانان  سراغم   نگرفت     بی کسی کشت مرا روح من آرام نگرفت

چونکه این عالم هستی به وفا گشت بقا       از بلندای   کواکب این   ندا    پا نگرفت

گر چه منزلگه .روح است و عواطف دردل        صدف فکر من زار به   سخن جا نگرفت

مونس هر شب ظلمانی من مرغ شب است     این ستم کار به  تنهایی من  تا نگرفت

در نیایشکده  رفتم به هوای     دل خویش       لیک در بسته شد   و جامه دیبا نگرفت

خاستگاه   د ل من   مهد   نیایش باشد       دختر جنگلم    و سبزه   به همتا نگرفت